Grecja Starożytna
Dzieje Grecji sięgają 3000 lat p.n.e., kiedy ludy z północno-wschodnich równin przeniosły uprawy zbóż na bardziej skalisty Peloponez i wyspy, gdzie zajęty się także uprawą drzew oliwnych i winorośli. Mniej więcej w tym samym czasie na Krecie rozkwitła cywilizacja epoki brązu, ogarniając wpływami cały rejon Morza Egejskiego. Minojczycy, których obyczaje i obrzędy znamy dzięki mitologicznym opowieściom o Tezeuszu, labiryncie i Minotaurze, byli znakomitymi budowniczymi, czego dowodzą ruiny pałaców w Knossos i Fajstos (Festos). Byli również od-ważnymi żeglarzami, którzy, jak się wydaje, woleli zajmować się handlem niż rolnictwem. Według historyka Tukidydesa z V w. p.n.e. kreteński król Minos powierzył swym synom władzę na Cykladach i wyplenił piractwo na Morzu Egejskim. Minojczycy założyli również kilka kolonii na Peloponezie, a także nawiązali kontakty z Egipcjanami. Około 1500 r. p.n.e. cywilizacja minojska osiągnęła szczyt rozwoju. Wystarczyło jednak stulecie, by z niewyjaśnionych dotąd przyczyn większość ośrodków władzy została zniszczona przez ogień i opuszczona. Akrotiri na Thirze (Santori-ni) unicestwił potężny wybuch wulkanu, nie wiadomo jednak, co spowodowało upadek innych minojskich miast. Dominacja Krety w basenie Morza Egejskiego dobiegła końca, a zamieszkane pozostało jedynie Knossos. Miejsce Minojczyków zajęli mieszkańcy Myken, posępnego warownego grodu na Peloponezie. Trudno powiedzieć, czy tamtejsi władcy sprawowali kontrolę nad resztą lądu stałego, ale w Iliadzie Homer opisuje mykeńskiego króla Agamemnona jako najpotężniejszego pośród Greków, co sugeruje, że Mykeny musiały być ośrodkiem władzy o znaczących wpływach.