Peloponez
Peloponez (Peloponnisos) oznacza dosłownie "wyspę Pelopsa", bohatera z mitologii greckiej, ale aż do zbudowania Kanału Korynckiego pod koniec XIX w. był to półwysep, połączony z Attyką wąskim przesmykiem. W średniowieczu posługiwano się nazwą Morea, dziś już niemal zapomnianą, która wzięła się albo od obfitości drzew morwowych (muria), albo - co jest bardziej prawdopodobne - od kształtu tego kawałka lądu, przypominającego liść morwy.
Koryntia: brama Morei
Z woli biurokratów nomos Koryntii na północnym wschodzie Peloponezu obejmuje także kawałek stałego lądu na północny wschód od kanału. 13 km za uzdrowiskiem Loutraki leży Perachora z archaiczną świątynią Hery (Herajon) i stoą. Innym ważnym starożytnym sanktuarium była Isthmia po południowo-zachodniej stronie kanału, gdzie co cztery lata odbywały się igrzyska istmijskie. Przetrwały tam rzymskie łaźnie z pięknymi mozaikami podłogowymi z wizerunkami prawdziwych i fantastycznych zwierząt morskich. Mozaiki, wykonane w technice opus sectile, przedstawiające sceny z portu, ptactwo znad Nilu czy ważne osobistości antycznego świata, można podziwiać w miejscowym muzeum. Sam kanał, budowany w latach 1882-1893, ma 23 m szerokości i jest dziś, w epoce olbrzymich kontenerowców, przestarzały, ale nadal pływa nim kilka frachtowców i statków wycieczkowych, ciesząc gapiów zgromadzonych na moście spinającym brzegi. Starożytny Korynt, 4 km na południowy zachód od współczesnego Korinthos O był w czasach przed przekopaniem kanału wręcz skazany na sukces gospodarczy z uwagi na strategiczne położenie. Hellenistyczne miasto w 146 r. p.n.e. zostało doszczętnie zniszczone przez Rzymian w odwecie za bunt, ale odrodziło się sto lat później jako stolica Grecji. To, co przetrwało do dziś pomimo straszliwych trzęsień ziemi w 375 i 521 r., tworzy najbardziej kompletny rzymski ośrodek w Grecji. Zła reputacja Koryntu jako siedliska zbytku i występku przyciągnęła w 52 r. zaniepokojonego św. Pawła, który spędził tu 18 miesięcy.